ولايت عشق

سكوت(4)

Tue, 19 Aug 2008 13:36:00 GMT

هو الجميل

باذن الله و اذن رسوله و اذن مولانا امير المؤمنين

1. حكما كور بهتر مي بيند. چرا؟ چون چشمش به كار ديگران نيست، چشمش به كار خودش است، چشمش به معرفت خودش است ...

2.دوست داشتم براي كسي از خودم بگويم و چه كسي بهتر از او و چه كسي شنواتر از او، براي كسي از خودم بگويم كه چقدر نارس بوده ام (خدا كند كه برسم!)، مثل ميوه كال كه بايد به زور بكنندش، و نه مثل ميوه رسيده كه حكماً هر وقت رسيد خودش مي افتد!!

3.هنوز از حبس در نيامده بود ... توي خودش ... اين حبسي، آزادي خواه نيست! نگو كه سياسي مينويسم ... نه! اين حبسي آزادي خواه نيست ... و الا كليد هم دست خودش است ... اين حبسي ناي باز كردن را ندارد ... مشكل اينجاست !!

4.به هوا پري مگسي باشي ... بر آب روي خسي باشي ... بي جا گفته كه دل به دست آر تا كسي باشي، حكما بايد از دست داد ... نه كه به دست آورد ... دل ازدست داده كس باشد يا نا كس، باكش نيست ... بايد خانه دل خراب شود ...

خدايا خانه دل ما را خراب كن ... پس كي؟!

5.هنوز پيدا نشده ... گشتيم نبود ... بازم بايد گشت حكما پيدا ميشود ... حكما قديمي ها درست گفته بودند كه جوينده يابنده است ... دعا كنيد پيدا بشه ...

6.ان شاء الله كه همه احوالات ما نتيجه اش خير باشد ... السابقون السابقون .. اولائك المقربون ... شما دعا كنيد ... در مثال مناقشه نميكنم ... مواظب باشيد از بعضي چيزاي ديگه جا نمونيم ... نشيم مصداق اين شعر: يك لحظه من غافل شدم صد سال راهم دور شد ...

7.شب نيمه شعبان ... سر قرارش زودتر رفته بود و به دور و برش مينگريست (چقدر ادبي!) ... هنگام اذان مغرب ... صداي مولودي ... «اگر آن ماه نمونه ... رخ خود را بنمونه ... همه بت هاي جهان را ...» و انبوه چراغ ها ... شيريني ها و صورت هاي نقاب زده كه ميرفتن به سمت شيريني ها و شربت ها ... بهانه زياد بود ... اين هم بهانه اي براي توجيه كار هاشون ... به ساعتش نگاه كرد ... اگر اين صداهاي موسيقي غربي و شرقي (نه غربي نه شرقي!) و مولودي هاي (چي بگم!) بذاره ميشد صداي اذان رو شنيد ... براي اينكه مطمئن بشه و بره براي نماز گوششو چشبوند به بلندگوي مسجد ... توي اون ترافيك صدا دقت كرد ... شنيد بالاخره ... حي علي خير العمل!!

8.يكي برگشت گفت دلاور!!! يادم افتاد به كيا ميگفتند دلاور ... جهاد اصغر رو كه هوچ يعني هيچ!! ... جهاد اكبر رو هم بعضياشون با شرافت ... بله با شرافت پشت سر گذاشتن ... گر بر سر نفس خود اميري مردي !!!

9.بهت برگشت گفت يه انتقاد ميكنم ازت ... گفت: هم تند خوييد و تند رو هم عجوليد و کينه اي ... با خودت فكر كردي و رسيدي به اينكه بعضي چيزاشو جا انداخت: تو خودسر، خود خواه، خود ستا، خود كام، خود راي، خود دار، خود بين، خود پسند، خود ... خود ... خود ... حكما خود خالي شده بودي، بگو يا علي ... از ريشه بكش بيرون اين خود دست و پا گير رو ...

تا نگويي يا علي رونق نگيرد هيچ كار

و من الله التوفيق

يا علي مددي

سكوت(3)

Sun, 03 Aug 2008 19:05:00 GMT

هو الجميل

باذن الله و اذن رسوله و اذن مولانا اميرالمؤمنين

شايد بايد سكوت كرد ... لازمه بعضي وقتا، نه؟! ... مناسبات رو يادم نرفته ... دعا كنيد با دست پر برگردم ... لازمه كه برم ... برم شايد كه برگردم ...

و من الله التوفيق

يا علي مدد

سكوت (2)

Thu, 10 Jul 2008 16:07:00 GMT

هو الجميل

1. ممد آقا، نونواي محل رو ميگم، با اخمي كه از خستگي كار روزانه رو چهرش مشخص بود داد ميكشيد و ميگفت:

«تنور آخر» است ... فقط به اول صفي ها ميرسد .. بقيه نايستند ... !!

و هيچ كس نمي‏دانست كه منظور ممد آقا از اول صفي‏ها دقيقا چند نفر ميشود به همين خاطر با كلي اميد و آرزو كه شايد حداقل يك تكه ناني به كف آورده و اي كاش به غفلت نخورند! همچنان ايستاده بودند و اين بار شايد محكمتر از پيش! و اگه خوب نگاه مي‏كردي تو چهره‏هاشون يه حالت متفكرانه مي‏تونستي ببيني كه شايد به نظر من داشتند فكر مي‏كردند كه اي كاش يكم زودتر ميومدند كه جزو اول صفي ها باشند ...

2. قديمي‏ها مدام ميگفتند:

- دعا كنيد «عاقبت به خير»شويد!

عاقبت به خيري چه بود كه تا اين اندازه براي قديمي‏ها ارزش داشت؟ ... شايد آدم‏هايي را ديده بودند كه پس از سال‏ها دين داري و دم زدن از خدا و اهل بيت(ع)، در مسير دنيا و احتياجات زندگي بريده بودند و دست آخر هم بي خدا، مرده بودند ...

يا خود قديمي‏ها هم تعريف درستي از‏‏ «عاقبت به خيري» نداشتند و فقط دعا مي‏كردند تا دعايي كرده باشند مثل اين روزها كه مدام از بچه خرد سال تا جوان دم بخت و گذشته از دم بخت! مي‏گويند ان شاء الله عروسيت ... يعني فقط مي‏گويند ولي به پاي عمل كه مي‏رسد عمل تعطيل است! و ... بگذريم !!

اولي منطقي‏تر به نظر مي‏رسد.

3. داشتم با خودم فكر ميكردم، به دعاي امشب (شب جمعه ... ) به دعاي كميل ... وقتي ميگم: «الهي! .. و ربي ... من لي غيرك!» يعني خدايا! ... اي كه مرا پرورش دادي! ... جز تو، هيچ كس را ندارم؛ راستٍ راست ميگم؟! ...

وقتي گرفتار ميشم، در و ديوار رو نمي‏كوبم تا راهي پيدا كنم؟! ...

دست آخر ياد خدا نمي‏افتم؟

4. ميدونيد وقتي اين شعر سهراب رو كه ميگه : «زير باران بايد رفت ...» رو ميخوند ياد چي مي‏افتاد؟ ياد ماه‏هايي كه از در و ديوار و زمين و آسمون و درون و بيرون آدم بركت مي‏باره و اوج اين حالت تو ماه رمضان هست ...

آدم هايي كه ميخواهند از باران لذت ببرند مدام سرشان را بلند ميكنند و دستشان را زير قطرات باران ميگيرند و گاهي با لذت باران را به صورت نيمه مرطوبشان مي‏كشند و تلاش مي‏كنند با همه وجودشان باران را حس كنند ... در تمام ماه هاي سال به ويژه ماه رمضان در باران قدم ميزنيم، لازم است براي دريافت طراوت، دقيق و سرحال باشيم ...

5. از مرحوم رجب علي خياط قصه اي را شنيده اند كه زخم سگي مجروح را پانسمان كرده بود و بخي از مقام معنويش را از بركت همين كار داشت !!!

6. گر بياباني چو «مجنون» ام كني ... به كه از اين خانه بيرونم كني!!

7. اللهم الرزقنا ... !!!

____________

اضافات :

1. باز هم ميگم سخته پيدا كردن ارتباط بين متنها

2. بهانه زياد بود برا نوشتن ولي بهانه اي قوي تر از تيره شدن قلبم نداشتم ...

3. دعا كنيد ... خيلي غليظ !!!!

و من الله التوفيق

يا علي مدد

سكوت(1)

Mon, 07 Jul 2008 15:56:00 GMT

هو الجميل

اعوذ بالله من نفسي

باذن الله و اذن رسوله و اذن مولانا اميرالمؤمنين

اللهم ان اسئلک باسمک يا عاصم ،يا قائم ،يا دائم ،يا راحم ، يا سالم ،يا حاکم ،يا عالم ،يا قاسم ،يا قابض ،يا باسط

(دعاي جوشن کبير - فراز 29)

سخن گرچه هر لحظه دلكش تر است

چه بينى خموشى از آن بهتر است

دَرِ فتنه بستن، دهان بستن است

كه گيتى به نيك و بد آبستن است

پشيمان ز گفتار ديدم بسى

پشيمان نگشت از خموشى كسى

شنيدن ز گفتن به ار دل نهى

كزين پر شود مردم از وى تهى

صدف زان سبب گشت جوهرفروش

كه از پاى تا سر همه گشته هوش

همه تن زبان گشت شمشير تيز

به خون ريختن زان كند رستخيز

(امير خسرو دهلوي)

دل پر ز غم و غصه هجر است و ليکن از تنگدلي طاقت گفتار ندارم ... !

***

و من الله التوفيق

يا علي مدد

سخني با دوست (31)

Fri, 20 Jun 2008 19:25:00 GMT

هو الجميل

اعوذ بالله من نفسي

فخر فروشي را کنار بگذار ، تکبر و خود بزرگ بيني را رها کن، به ياد مرگ باش.

_{(نهج البلاغه - حکمت 398)}

حيوان ضاحک ... اين که ميگويند حيوان ناطق، عوضي است. خيالت مورچه ها با هم حرف نميزنند؟ نديده اي وقتي توي صف به هم ميرسند، دو ساعت مي ايستند و حال و احوال پرسي ميکنند؟ پايانه هاي عصبي و گيرنده هاي شيميايي!! حرف مفت است. مي ايستند و حال و احوال ميکنند. آنها هم نطق دارند ... آدم و حيوان فقط در خنديدن توفير ميکنند. آدم ها اگر آدم باشند ميفهمند که به همه چيز بايد خنديد. (انما الحياه الدنيا لعب و لهو ..) به همه چيز بايد خنديد ...

_{(من او - رضا امير خاني)}

اي غم، سلام آتشين من به تو، درود قلبي من به تو، جان من فداي تو.

تو اي غم بيا و همدم هميشگي من باش. بيا كه مصاحبت تو براي من كافي است. بيا كه ميسوزم، بيا كه بغض حلقومم را ميفشرد، بيا كه اشك تقديمت كنم، بيا كه قلب خود را در پايت مي افكنم.

اي غم، بيا كه دلم گرفته، روحم پژمرده، قلبم شكسته و كاسه صبرم لبريز شده، بيا و گره هاي مرا بگشا، بيا و از جهان آزادم كن، بيا كه به وجودت سخت محتاجم.

اي غم، در دوران زندگي ام بيشتر از هركس مصاحبم بوده اي، بيشتر از هر كس با تو سخن گفته ام و تو بيشتر از هر كس به من پاسخ داده اي. اكنون بيا كه ميخواهم تو را براي هميشه بر قلب خود بفشرم و در آغوشت فرو روم، بيا كه دوستي بهتر از تو سراغ ندارم، بيا كه تو رمرا ميخواهي و من تو را ميطلبم، بيا كه كشتي مواج تو در درياي دل من جاي دارد، بيا كه دل من همچون آسمان به ابديت و بي نهايت اتصال دارد و تو ميتواني به آزادي در آن پرواز كني.

_{(خدا بود و ديگر هيچ نبود – 18 اكتبر 1960 – يادداشتهاي آمريكا – شهيد دكتر مصطفي چمران)}

تنها باد

سايه شدم ، و صدا کردم :

کو مرز پريدن ها، ديدن ها؟ کو اوج‌ (نه من)، دره (او)؟

و ندا آمد: لب بسته بپو.

مرغي رفت، تنها بود، پر شد جام شگفت.

و ندا آمد: بر تو گوارا باد، تنهايي تنها باد!

دستم در کوه سحر (او) ميچيد، (او) ميچيد.

و ندا آمد: و هجومي از خورشيد.

از صخره شدم بالا. در هر گام، دنيايي تنهاتر، زيباتر.

و ندا آمد: بالاتر، بالاتر!

آوازي از ره دور: جنگل ها ميخوانند؟

و ندا آمد : خلوت ها ميآيند .

و ندا آمد: يادي بود، پيدا شد، پهنه چه زيبا شد!

(او) امد، پرده هم وا بايد، درها هم:

و ندا آمد: پرها هم.

_{سهراب سپهري}

_____________________

اضافات :

1. سعي كنيد بين متناي كه خونديد يه جور رابطه برقرار كنيد چون با توجه به اين رابطه انتخاب و نوشته شده ...

2. نميدونم شهيد چمران اگر الان بود ميتونست اين وضع رو تحمل كنه؟ نميدونم اگر الان ميبود چه نوشته هايي مينوشت؟!! نميدونم شهيد چمران كه تو نوشته هاشون از جوانان جايي (لبنان) حمايت شديد ميكنند و اينكه آنها بيگناه هستند و رشادت و شجاعت اونها در مقابله با دشمن تحصين ميكنند، اگر اين وضعيت رو ببينند ميتونن تحمل كنن ... نميدونم روزگاري كه جونا

3. نميدونم چرا هر كس كه وضعش خوب ميشه و ميتونه به قول معروف دستش به دهنش برسه از اوضاع اقتصادي بيشتر گله ميكنه ... نميدونم چرا اون عزيزي كه تو روستاهاي دور افتاده شيراز و سيستان بلوچستان زندگي ميكنه با تمام وجود از آرمانهاي انقلاب دفاع ميكنه ولي اوني كه تو تهران تو ناز و نعمت بزرگ شده و از رنج و سختي زندگي فقط ... (ببخشيد!!) چرا اوني كه سختي داره كمرش رو ميشكنه بازم ايمان داره به اون چيزي كه براش خون داديم (آره ميگم داديم! چون ممكن نيست تو خانواده اي شهيد نباشه ... درجه يك ... درجه دو ... اصلا درجه مهم نيست و فاميل بودن مهم اينه پاي ارزش ها خون رفته ... فرق نداره مال پدر و برادر من باشه يا ... اصلا بحث مال نيست ... اگر مال مال كسي هم باشه مال خداست ... كه خودش گلچين كرد و برد .... !!!!!!!)

اين رو هم بزاريد به حساب شقشقيات من گنه كار ...

تو همون كتابي كه منبعش رو بالا آوردم از شهيد چمران خوندم:

(انقلابي آن نيست كه تفنگ بر دوش بكشد و لباس فدايي بپوشد و هنگام صلح دست به جنگ زند و با شعارات تند خود را از جرگه ملت خارج كند و با شعارات و تبليغات و زور بخواهد عقايد خود را بر ديگران تحميل كند.

انقلابي آن است كه هنگام صلح، به انقلابي گري تظاهر نكند، ولي هنگام خطر، در پيشاپيش صفوف ملت با دشمن بجنگد.!!!!!)

4. يه بابايي يادمه چند وقت پيش (يعني دو سه تا متن پيش!) تو نظرات با اين مضمون نوشته بود: سعي كنيد از كسايي كه هنوز خوب يا بد بودنشون مشخص نيست، ننويسيد!!!!! منم دارم سعي ميكنم ديگه از خودم ننويسم!!!!!

و من الله التوفيق

يا علي مدد