+ سخني با دوست(30)(دوشنبه 6 اسفند 1386 ساعت 11:56 عصر )
هو الجميل
پاداش مجاهد شهيد در راه خدا، بزرگتر از پاداش عفيفِ پاکدامني نيست که قدرت بر گناه دارد و آلوده نميگردد، همانا عفيفِ پاکدامن، فرشته اي از فرشته هاست.
(حکمت 474 - نهج البلاغه)
به صفاي دل رندان صبوحي زدگان
بس در بسته به مفتاح دعا بگشايند
اي خداي محمد!
تو گفتي که گنهکاران، با شفاعت و استغفار رسول، آمرزيده ميشوند. ما عقب ماندگان از عصر ظهور پيامبر، چه کنيم اگر مصطفاي جاودانه تاريخ، برايمان دست استغفار بر نياورد؟!
اي خداي مرتضي!
گردي از گامهاي فتوت مرتضي را بر سر جهانيان بپاش تا ريشه نامردي در جهان بخشکد.
اي خداي علي!
اگر خلق عالم، علي را ميشناختند، دوستش ميداشتند و اگر خلق عالم، علي را دوست ميداشتند، جهنم آفريده نميشد. حضورمان را در بهشت عشق علي جاودان بدار.
اي خداي فاطمه!
اگر دست آرمان زنان، به گرد گامهاي زهرا ميرسيد، جهان گلستان ميشد.
جهان را گلستان کن!
اي خداي مجتبي!
روح ما را به حلم، زيباترين فضيلت انسان بياراي تا چشمه اي از تشيع مجتبوي در ما ظهور کند.
اي خداي حسين!
ائمه معصوم، ابواب رحمتند و کشتي نجات. ما را از بازترين باب و سريعترين کشتي نجات، محروم مساز.
اي خداي سجاد!
چه بزرگي تو که با وجود سجاد، ديگران را نيز بنده ميشماري، عبادتشان را به حساب ميآري و بر سرشان سايه خدايي ميگستري.
ما هر چه بندگان بديم، تو خداي خوبي! به ما لياقت بندگي ات را عنايت کن!
اي خداي باقر!
علم نيست آنچه در نزد مردمان است. علم، آن است که مظهرش، باقر العلوم است. ما را سنگريزه اي از سلسله جبال علوم باقري عنايت کن!
اي خداي صادق!
ما را چنان تفقدي در دين عنايت کن که سره از ناسره بازشناسيم و تجريف و انحراف و التقاط را از حقيقت محض، تميز دهيم و شيعه راستين امام صادق باشيم.
اي خداي صابر!
ظرف صبوري و تحملمان را وسعت بخش و جانهايمان را براي پذيرش ابتلاء خودت سرشار از رضايت و اشتياق کن.
اي خداي علي بن موسي الرضا!
اماممان بي ترديد شنواي سلاممان هست. ما را شنواي پاسخ ايشان قرار ده و ارتزاقمان را بر خوان سرشار از برکتش، مستدام و روزافزون کن.
اي خداي جواد!
باران کرامت جواد الائمه شايستگي نميطلبد و بر شوره زار گلستان ميبارد. ما را شناساي اين کرامت بي نظير قرار ده.
اي خداي هادي!
آنگاه که خورشيد هدايت در محاق مظلوميت مستتر ميشود، براي دريافت انوار ولايت، ما را چشم بضيرت، عنايت کن.
اي خداي حسن بن علي العسکري!
از زمان حضور آخرين امام حاضر، جهان همچنان تاوان بي لياقتي اش را پس ميدهد. به ما لياقت ديدار فرزند عسکري را عنايت فرما.
اي خداي مهدي!
در جهان کيست که ريزه خوار سفره امام نيست.
چشمي عنايت کن که ولي نعمت خويش را باز شناسيم.
[و من ميگويم : پاک کن ديده و وانگه سوي آن پاک نگر ** چشم نا پاک کجا ديدن آن پاک کجا؟]
اي خداي رمضان!
ميهماني تو دعوت به نخوردن و نخواستن، دعوت به پرهيز و ستيز است. همچنانکه دوست داشتنت، دعوت به پذيرش بلاء و ابتلاء.
به ما تفهيم کن که تو جهان را چگونه نگاه ميکني.
اي خداي شب قدر!
شب قدر، بي ترديد مجراي نزول برکات توست.
ظرف وجودمان را براي پذيرش برکاتت وسعت ببخش!
(بدون دخل و تصرف از کتاب : مناجات سيد مهدي شجاعي)
_____________________
اضافات:
تو پيامها احتمالا ديديد که يه بحثي پيرامون آب در کربلا پيش اومد ... عزيزي نميدونم چرا، ولي اين سوالو مطرح کرد که اصلا امام حسين چاه مگه نميتونستند بزنن پس چرا نزدند؟ خوب در همون قسمت پيامها يا به اصطلاح شما کامنتها! يه سري نظريات عاميانه و ابتدايي رو عرض کردم ... ولي اين سوال بي پاسخ نيست و ميتونيد تو کتاب ها و اينترنت پيش بگرديد ... من اين جوابو براش دارم ... البته ايشون معتقد بودند که نبايد سوالشون عمومي بشه چون خطرناکه!!!!
و اما بعد ...
از گزارشهاي معتبر تاريخي چنين به دست مي آيد که سه روز قبل از شهادت ابي عبد الله(ع) (روز هفتم) از عبيد الله به عمر دستوري صادر ميشه مبني بر اينکه «بين حسين و آب فاطله بيانداز و حتي قطره اي به ايشان آب نرسد و اين عمل را نوعي خونخواهي عثمان قلمداد ميکند!» (بلاذري، ج3)
در اين دو سه روز امام(ع) و يارانشان به طرق مختلف سعي در به دست آوردن آب داشتند دليلش هم گرماي سوزان و وجود زنان و کدکان در کاروان بود.
در منابع تاريخي آمده که امام(ع) در محدوده خيمه ها اقدام به حفر چاه ميکنند ولي وقتي به ابن زياد گزارش دادند، اين ملعون دستور شدت عمل بيشتر و ممانعت از حفر چاه را به ابن سعد ميدهد. (الفتوح، ج5)
همچنين آمده حضرت عباس(ع) به همراه سي سوار و بيست پياده حمله اي شبانه براي کسب آب ميکنند و موفق به پر کردن بيست مشک آب ميشوند. (وقعه الطف)
حتي نوشيدن آب آخر و غسل کردن به يارانشان هم آمده در شب عاشورا (بحار الانوار، ج 44)
ولي آنچه مسلم است اين است که در آن صحراي سوزان و جيره بندي آب تشنگي امان از همه بريده بود. اميد است با تفکر و عقل براي اماممان گريه کنيم. که گريه بي تعقل به جايي نرسد. اينکه پي علت باشيم و هدف نه دنبال وسيله اي براي گريستن!!
و من الله التوفيق
يا علي مددي
»» نظرات ديگران ( نظر)
ليست کل يادداشت هاي وبلاگ
[13/5/1387- 7:5 ع] سکوت(3)
[20/4/1387- 4:7 ع] سکوت (2)
[17/4/1387- 3:56 ع] سکوت(1)
[31/3/1387- 7:25 ع] سخني با دوست (31)
[آرشيو شده ها]
